วันนี้วันเสาร์ แต่ปะป๊าต้องไปประชุม -_-"

ทิ้งแม่ไว้กะลูกสองคน มีปู่ช่วยดูแลหลานอีกคน โฮ ๆ ๆ

เช้ามา ปะป๊าออกบ้านไปตั้งแต่ปัณณ์ยังไม่ตื่นเลย

ส่วนแป้ง ตื่นมาแล้วก็หลับต่อ

พอปัณณ์ลงมา แม่เลยชวนปัณณ์ไปขี่จักรยานรอบหมู่บ้านเล่น จะได้ไม่ทำเสียงดังกวนน้อง

ระหว่างทาง ปัณณ์อารมณ์ดีมาก ๆ ร้องเพลงหงิง ๆ

เจอแมวก็บอกว่า

ปัณณ์: แม่มล ๆ แมวเรียกว่า Cat

แม่: อือม์ เก่งมากลูก แล้วหมาล่ะ เรียกว่าอะไร

ปัณณ์: โฮ่ง ๆ ๆ

แม่: -_-"

แม่: (ยังมานะอยู่) แล้วหนูล่ะจ๊ะ

ปัณณ์: เม้า (สำเนียงแบบนี้จริง ๆ นะคะ)

แม่ถอนใจด้วยความโล่งอก อิอิ

สักพัก คุยกันเรื่องบอล

แล้วแม่ก็นึกได้ว่า ช่วงก่อน ปัณณ์วิ่งมาบอกแม่ว่าปัณณ์เป็น "ซีดาน"

พอแม่ถามว่าทำไมเป็นซีดาน ปัณณ์ก็บอกว่า อานนท์เป็น "ผีกาก้า" แล้วบอกให้ปัณณ์เป็นซีดาน

อือม์ ก็ดีนะ ซีดาน แต่ว่า...

แม่เป็นแฟนหงส์ง่ะ!!!

เพราะฉะนั้น...ติ๊กต่อก ๆ ๆ ๆ

แม่: ปัณณ์ครับ ปัณณ์อย่าเป็นซีดานเลย แม่ว่าชื่อนี้เท่ห์กว่านะ สตีเฟ่น เจอร์ราด เพราะมั๊ย ๆ

ปัณณ์: (แม่ว่าไง อะไรก็ดีทั้งนั้นสำหรับหนูแหล่ะ) พยักหน้าหงึ่ก ๆ เอา ๆ

แม่: ดีมากลูก งั้นต่อไปนี้ ปัณณ์เป็นสตีเฟ่น เจอร์ราดแห่งลิเวอร์พูล หงส์แดงนะลูก

ปัณณ์พยักหน้าหงึ่ก ๆ อีกรอบ

แม่ก็ลั๊นลาดีใจ พูดชื่อเจอร์ราดให้ปัณณ์ฟังบ่อย ๆ ระหว่างขี่จักรยานด้วยกัน

ไม่ถึง 5 นาที ชื่อนี้ก็เข้าไปฝังในหัวสมองน้อย ๆ ของลูกแล้ว

ปัณณ์ : แม่ ๆ ปัณณ์เป็นอีเลเฟ่น

แม่: -_-" อะรายนะลูก เป็นอะไรนะ

ปัณณ์ย้ำอีกที อีเลเฟ่น พูล ๆ ไงแม่

แม่: กร๊ากกกกกกกกกกกก ไม่ใช่อีเลเฟ่นลูก สตีเฟ่น ๆ ๆ

พอกลับถึงบ้าน ปัณณ์ก็วิ่งไปบอกปู่เรื่องชื่อใหม่ด้วยความภาคภูมิใจ

ปัณณ์: ปู๊ปู่ ปู๊ปู่ ปัณณ์เป็นปะหลาด

ปู่ทำหน้างง ๆ ปัณณ์เป็นอะไรประหลาด

แม่ก็ได้แต่ขำกลิ้งอีกรอบ บอกปู่ว่า ปัณณ์เค้าบอกว่าเค้าเป็นเจอร์ราดค่ะปู่

อีเลเฟ่น ปะหลาด แห่งทีม(ลิเวอร์)พู

กั่ก ๆ ๆ

ช่วงบ่าย

ปัณณ์ไม่ยอมนอนซะที กล่อมเป็นชั่วโมงแล้วก็ยังไม่นอน

แม่เดินมาจัดการเอง ทำตาดุใส่ปัณณ์

ปัณณ์ก็งอแง แล้วก็ไล่แม่ไปไกล ๆ บอก แม่มลไม่ทำหน้าอย่างนี้นะ ไปไกล ๆ เลย ไปไกล ๆ

พาลไล่น้องที่แม่อุ้มอยู่ด้วย (น้องมองปัณณ์ด้วยความสนใจเช่นกัน)

ปัณณ์: น้องแป้งไม่ต้องมามองแบบนี้เลยนะ ไปไกล ๆ เลยไป

แป่ว น้องโดนลูกหลงไปด้วยซะงั้น เหอ เหอ

แล้วปัณณ์ก็งอนแม่กับน้องอยู่พักนึง ประมาณว่าน้องห้ามเล่นของเล่นของปัณณ์

แม้แต่มองก็ห้าม (มีงี๊ด้วยแฮะ)

สักพัก แม่ไปผัดมักกะโรนีให้ปัณณ์

เจ้าเด็กแสนงอนของแม่ก็เปลี่ยนไป

แม่ได้ยินเสียงแจ้ว ๆ จากนอกครัว

ปัณณ์: ปู๊ปู่ อะไรน่ะ ห๊อม หอม

ปู่: แม่เค้าทำอะไรให้ปัณณ์กินมั้ง

ปัณณ์วิ่งตื๋อมาที่ห้องครัว ลืมไปแล้วว่าเพิ่งไล่แม่ไปหยก ๆ

ปัณณ์: แม่มล ทำอะไรน่ะ ห๊อม หอม ของปัณณ์เหรอ ๆ ๆ ปัณณ์กินได้มั๊ย

อิอิ เสน่ห์ปลายจวักดีเช่นนี้เอง

ปัณณ์แทบจะวิ่งป้วนเปี้ยน ๆ รอกินมักกะโรนีผัดของแม่

เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยนะ 555 แล้วก็ทานมักกะโรนีผัดได้เยอะมาก ๆ

อย่างนี้ค่อยมีกำลังใจหน่อยนะครับ อิอิ

ปิดท้ายด้วยรูปหนุ่มน้อยในชุดนักเรียนซะหน่อย

ไดฯ จะได้มีสีสันขึ้น 555

เขิลครับเขิลลลล

ไม่เก๊กแล้ว

ยิ้มก็ได้ อิอิ

แม่ถ่ายอยู่ได้

ปัณณ์เครียดนะฮับ

แคะขี้มูกแก้เครียดดีกว่า 555